Bu şiiri "www.birgunmutlaka.blogcu.com"arkadaşın sitesinden ekledim.Çok hoşuma gitti istedim ki sizler de okuyun.Ayrıca kendisine teşekkür ederim.

Beni Öldürmeyen Acı Bana Güç Verir

            Doğru olan neydi yaşamak mı yoksa SEDA mı?

            Yaşamak neydi..bugünü yarına çıkarmak.

           Oysa SEDA demek;bugündü,yarındı,sonraki gündü.

           SEDA demek en güzel duyguydu.

           Kurabileceğim en güzel hayaldi.

         Ve ben yaşamaktan vazgeçiyorum...

Doğru olanı,cennetten tarafı,

En kusursuzu,

Akşamın anlamını,

Yıldızın benimle olanını,en pırıltılısını,

Bedenlerin en arzulusunu,

Yangınların en sönmez olanını,

Kurumuş ovalarıma yağmur olanını,

Kaybolmuşluklarımın tek adresini,

SEDA'yı seçiyorum.

Ve ben SEDA ile bir ömür geçirmek istiyorum.

BENİ HİÇ SENSİZ BIRAKMA OLUR MU...

                                            Bülent İlkbahar

Ne kadar düz çizmek istesem de

Hayat çizgimi

Sen:"doğuştan gelen eğim!"

İzin vermiyorsun.

Sana bu düzlük çok bile diyorsun.

"Bu kadarıyla oluştur!"

İçinde yaşayacağın daireyi diyorsun.

Biraz uğraş,çabala!

Senin paralandığını göreyim.

O zaman yardım edeceğim sana diyorsun.

Ama anlamıyorsun...

Bu cesaretle başlayamam.

Kalemi bile alamam elime..

Bazen dünyanın en cesur insanı benmişim gibi uyanıyorum.

İşte bu sabah doğru zamandır diyorum kendime.

Sonra yine kör-ebe oluyorum.

Ve bu sefer kalemi göremiyorum bile.

Çizmekten vazgeçiyorum o düzlüğü

Böylece beni kör-ebe seçen hayat

Benden her saniye,hızla kaçıyor.

Ben onu ebeleyemiyorum...

"Lanet olsun" demek geliyor içimden

Onu da diyemiyorum Allah'a sevgimden...

Korkuyorum...Korkuyorum...

İçinde yaşadığım dairenin dışına çıkmaktan.

Neden bilmiyorum ama böyle hissediyorum.

Hayatıma giren ilk erkekle başladı mutsuzluğum.

Küçüktüm.

Tanıdığım ilk erkek babamdı.

Bana öylesine kötü aşıladı ki sevgiyi

Sanki hep yarım bırakılan bir şey gibi.

Yarım bıraktı ve gitti.

Ben gidişini seyrettim ağlayarak.

Sonra alıştım.

Onun tarafından aranmamaya,özlenmemeye..

Sevgiyi başka yerlerde aradım.

O başka yerler hep yanlış oldu..

Birkaç liman buldu sığınacak gönlüm.

Olmadı yanaşamadı.

Bu kadar sevgi kavramını yanlış bilmeme rağmen,

Neden bilmem inanıyordum bir gün çok sevileceğime.

Bir güneş vardı beni ısıtacak hissediyordum..

Sadece onu beklemeye karar verdim.

Sevmekten çok, sevilmeyi tercih ettim.

Çünkü daha çok ona ihtiyaç duydum,yıllarca...

Söz verdim kendime..

Babamda olmayanları o güneşte bulduğumda,

Yanacağımı bilsemde sımsıkı sarılacağım diye.

İnandım,çok inandım..

Ve güneşi gördüm.

İnşallah şu anda bulduğumu düşündüğüm güneş bir gün beni babam gibi hayal kırıklığına uğratmaz......